in the name of Cod


Ancient Iran: The Trilogy

Onward, Persian soldiers!

A long time ago, in a country far, far away, a people called the Elamites got civilization started in Iran. As early as the 2nd millennium BC, Elam traded--and battled--with ancient Mesopotamian city-states. Now, in the 7th century BC, a fearsome enemy, the Assyrian Empire, launches an assault on ancient Elam

Dariuscartouch.jpg (242603 bytes)

Darius the Great' Cartouche



The last pharaoh of the Twenty-Sixth dynasty, Psamtik (Psammetichus) III, was defeated by Cambyses II (q.v.; 530-22 B.C.E.) in the battle of Pelusium in the eastern Nile delta in 525 B.C.E.; Egypt was then joined with Cyprus and Phoenicia in the sixth satrapy of the Achaemenid empire (Cook, p. 214; Bresciani, Camb. Hist. Iran, pp. 502-03; Briant, 1987; idem, 1992, p. 67). The "first Persian domination" over Egypt (or Twenty-Seventh dynasty) ended around 402 B.C.E. After an interval of independence, during which three indigenous dynasties reigned (the Twenty-Eighth, Twenty-Ninth, and Thirtieth; for the probable last ruler, Khababash, see Ritner; cf. Bresciani, 1990, pp. 637-41), Artaxerxes III (q.v.; 359-38 B.C.E.) reconquered the Nile valley for a brief period (342-32 B.C.E.), usually called the "second Persian domination."


Egypt Under the Achaemenids


By: Edda Bresciani


Dariuscartouch.jpg (242603 bytes)

Darius the Great'




The last pharaoh of the Twenty-Sixth dynasty, Psamtik (Psammetichus) III, was defeated by Cambyses II (q.v.; 530-22 B.C.E.) in the battle of Pelusium in the eastern Nile delta in 525 B.C.E.; Egypt was then joined with Cyprus and Phoenicia in the sixth satrapy of the Achaemenid empire (Cook, p. 214; Bresciani, Camb. Hist. Iran, pp. 502-03; Briant, 1987; idem, 1992, p. 67). The "first Persian domination" over Egypt (or Twenty-Seventh dynasty) ended around 402 B.C.E. After an interval of independence, during which three indigenous dynasties reigned (the Twenty-Eighth, Twenty-Ninth, and Thirtieth; for the probable last ruler, Khababash, see Ritner; cf. Bresciani, 1990, pp. 637-41), Artaxerxes III (q.v.; 359-38 B.C.E.) reconquered the Nile valley for a brief period (342-32 B.C.E.), usually called the "second Persian domination."


The first Persian domination

Cambyses led three unsuccessful military campaigns in Africa: against Carthage, the oases of the Libyan desert, and Nubia. He remained in Egypt until 522 B.C.E. and died on the way back to Persia. In contrast to the hostile tradition transmitted by Herodotus (3.64-66) and Diodorus Siculus (1.95), who described Cambyses' conduct in Egypt as mad, ungodly, and cruel, contemporary Egyptian documents offer a different perspective on this sovereign's "atrocities" (Posener, pp. 171 ff.; Klasens; Bresciani, Camb. Hist. Iran, pp. 504-05), even though violence and abuses perpetrated by the occupation troops can be taken for granted. Herodotus may have drawn on an indigenous tradition that reflected the Egyptian clergy's resentment of Cambyses' decree (known from a text in Demotic script on the back of papyrus no. 215 in the Bibliotheàque Nationale, Paris) curtailing royal grants made to Egyptian temples under Amasis (Bresciani, 1981). 

DariusEgyptianStatue.jpg (57168 bytes)In order to regain the support of the powerful priestly class, Darius I, the Great (522-486 B.C.E.) revoked Cambyses' decree. Diodorus (3.89 ff.) reported that Darius was the sixth and last lawmaker for Egypt; according to Demotic papyrus no. 215, in the third year of his reign he ordered his satrap in Egypt, known in Greek as Ariandes, to bring together wise men among the soldiers, priests, and scribes, in order to codify the legal system that had been in use until the year 44 of Amasis (ca. 526 B.C.E.). The laws were to be transcribed on papyrus in both Demotic and Aramaic, so that the satraps and their officials, mainly Persians and Babylonians, would have a legal guide in both the official language of the empire and the language of local administration (Bresciani, 1958, pp. 153-55). To facilitate commerce, Darius built a navigable waterway from the Nile to the Red Sea (from Bubastis [modern Zaqâzîq] through the Wâdî Tûmelât and the lakes Bohayrat al-Temsâh and Bohayrat al-Morra); it was marked along the way by four great bilingual stelae, the so-called "canal stelae," inscribed in both hieroglyphics and cuneiform scripts (Posener, pp. 48-87). 

In 1972 archeological excavations at Susa brought to light a stone statue of Darius I, standing and wearing a sumptuous Persian garment; it is inscribed in cuneiform (in Old Persian, Elamite, and Akkadian) and in hieroglyphics (Stronach; Yoyotte; cf. Bresciani, 1990, pp. 534-36). This sculpture confirms the use of bilingualism as a political tool and Darius' recognition of the importance of Egypt and its culture. 

Shortly before 486 B.C.E., the year of Darius' death, there were disorders in Egypt, perhaps a revolt of the type that had occurred under Ariandes; this hypothesis seems to be confimred by the fact that Xerxes I (486-64 B.C.E) appointed his brother Achaemenes (q.v.) satrap of Egypt (Herodotus 7.7). Another, more serious and extensive revolt took place in about 460 B.C.E. under Artaxerxes I (q.v.; 464-24 B.C.E.). It was led by the Libyan Inarus, son of Psammetichus (Thucydides 1.104), who asked for help from Athens; a fleet of 200 ships sailed up the Nile as far as the ancient citadel of Memphis, two thirds of which was occupied by the invaders. Achaemenes was killed in the course of the battle of Papremis in the western Delta. Herodotus, who traveled in Egypt a few years later, visited Papremis and studied the remains of the fallen, confirming his belief that the Egyptians, who usually went bareheaded in the sun, had stronger skulls, whereas the Persians, who covered their heads, had more fragile ones (3.12). Memphis was recaptured by Megabyzus, satrap of Syria, who had been sent to Egypt. The revolt ended with the capture and execution of Inarus in 454 B.C.E, and the rest of Artaxerxes' reign over the Egyptian province was uneventful; the satrap Aršâma (q.v.; Arsames), an Achaemenid prince, remained in office during the reign of Darius II (424-04 B.C.E.; Lamaire). 

During the first Persian domination Egypt was governed from Memphis by a satrap (transcribed in Demotic as ªštrpn) representing the Achaemenid emperor. His chancery was modeled closely on the one in Susa; many officials and scribes were employed there, and documents were issued in both Demotic and Aramaic (see Davies and Finkelstein, pp. 444-45; Bresciani, Camb. Hist. Iran; see DOCUMENTS ii). The pre-existing administrative and judicial division of the country into large districts was retained. In this and other areas the Persian government appears not to have introduced major changes; at least at first, it simply replaced indigenous officials with its own mainly Persian and Babylonian personnel. Each district was ruled by a governor (called fratarak in Egyptian Aramaic documents) assisted by many "scribes of the province"; each city or small center had a lower-ranking governor subordinate to the fratarak. The Persian governor of Coptos, Atiyawahy, and his brother Ariyawrata left several hieroglyphic inscriptions in the Wâdî Hammâmât quarries; those of the former (dated between 486 and 473 B.C.E.) include the title "saris of Persia" in transcription, while those of his brother (active between 461 and 449 B.C.E.) include the same title translated by two equivalent Egyptian expressions ("commander of Persia" and "superior of Persia"), thus demonstrating the progressive influence of the ruled over the rulers (Bresciani, 1958, p. 139 and n. 39; Briant, 1988, pp. 166-67). 

The state treasury ("of the king") was at Memphis under the patronage of the god Ptah. Many treasurers and scribes were employed both there and in the districts; officials and mercenaries employed by the Persian government were paid from the provincial treasuries ("houses of the king"). In the indigenous economy the traditional weight standard continued to be used as the unit of value. In Egyptian Aramaic documents monetary value was calculated in kerashin, shekels, and hallurin, while minted silver coins, which Herodotus claimed to have seen in circulation (4.166), rivaled Darius' gold darics in purity. Larger sums were calculated according to "the king's weight," the official standard. The satrap was also in charge of the central fiscal administration, while tax and tribute in the provinces were collected and transmitted to the center mainly by indigenous officials (Bresciani, 1989; Descat, p. 86). 

The satrap also appointed officials to administer his personal holdings in Egypt. There is an important archive of business letters, written in Aramaic on leather between 411 and 408 B.C.E., about Aršama's extensive property in Upper Egypt and the western Delta, including the area of Papremis, which abounded in vineyards; these holdings and the income they brought were apparently entrusted to an Egyptian overseer (Driver). 

Egyptian and Egyptian Aramaic documents provide knowledge of Persian military organization and deployment of Egyptian garrisons and military colonies in Achaemenid Egypt, both along the frontiers (Daphne, Marea, Elephantine) and at various points within the country. The foreign contingents, which reflected the multiethnic character of the Achaemenid empire, were supported by strong indigenous units. A "general" by the name of Amasis left two stelae in Memphis, on one of which he reported that he had inspired respect for the bull Apis "in the heart of the people and also of the foreigners from every country who were in Egypt." Beside soldiers there were also merchants of every ethnic origin in Achaemenid Egypt (for Aramaic documents on sea trade and customs in the year 475 B.C.E., see Porten and Yardeni, C3.7). 

The great king's policy toward the Egyptian temple and priests was a crucial issue. In contrast to Cambyses, who incurred the hatred of the clergy, Darius I was tolerant and generous; a vast, beautifully preserved temple that he built for Amon of Hibis (Bresciani, 1958, pp. 177-88) still stands in Khârja (Khârga) oasis in Upper Egypt. A small stele from Fayyûm, now in the Ägyptologisches Museum, Berlin (no. 7493), was dedicated to Darius I, portrayed as the Egyptian falcon god Horus. From the statue (Museo del Vaticano, no. 158) of Udjhorresne (archiater of Amasis, Cambyses, and Darius I; Posener, no. 1; Bresciani, 1990, pp. 560-66) it is known that Darius ordered restoration work in the "house of life" in the temple of Neith at Sais. 

The Egyptian environment influenced foreign religion and artistic style, as can be seen in the stelae and sarcophagi of Semites who settled in Egypt. A certain number of objects produced by Persian artists in Egypt have been found, and many objects of purely Achaemenid workmanship were certainly in circulation, for example, gold bracelets and necklaces, which high Egyptian officials may well have received as gifts from the great king as rewards for fidelity and collaboration. There are such examples in the jewelry on statues wearing "Persian garments" and representing people like Udjahorresne and Ptahhotep, treasurer of Ptah in Memphis (see the basalt statue in The Brooklyn Museum, no 57.853**; Bresciani, 1958, pp. 178-82). 

Among non-Egyptian monuments of Achaemenid Egypt is a limestone funerary relief of a high official (perhaps a satrap) from Mît Rahîna (Memphis; Berlin, Ägyptologisches Museum, no. 23721; Parlasca, p. 76, table 5/1). 


The second Persian domination

It is not known who served as satrap after Artaxerxes III, but under Darius III (336-31 B.C.E.) there was Sabaces, who fought and died at Issus and was succeeded by Mazaces. Egyptians also fought at Issus, for example, the nobleman Somtutefnekhet of Hera-cleopolis, who described on the "Naples stele" (Naples Museum N. 1035) how he escaped during the battle against the Greeks and how Arsaphes, the god of his city, protected him and allowed him to return home. 

In 332 B.C.E. Mazaces handed over the country to Alexander II of Macedonia (q.v.) without a fight. The Achaemenid empire had ended, and for a while Egypt was a satrapy in Alexander's empire. Later the Ptolemys and the Romans successively ruled the Nile valley (see iii, below). 



E. Bresciani, "La satrapia d'Egitto," Studi Classici e Orientali 7, 1958, pp. 132-88. 

Idem, "La morte di Cambise ovvero dell'empietaà punita," in Egitto e Vicino Oriente 4, 1981, pp. 217-22 (concerning the 'Cronaca Demotica' verso, Col. C, 7-8. 

Idem, "The Persian Occupation of Egypt," in Camb. Hist. of Iran, II, pp. 502-28. 

Idem, "Osservazioni sul sistema tributario dell'Egitto durante la dominazione persiana," in P. Briant and C. Herrenschmidt, eds., Le tribut dans l'empire perse, Paris, 1989, pp. 29-33. 

Idem, Letteratura e poesia dell'Egitto antico, 3rd ed., Turin, 1990. 

P. Briant, "Pouvoir central et polycentrisme dans l'empire ache‚me‚nide (quelques re‚flections et suggestions)," in H. Sancisi-Weerdenburg, ed., Achaemenid History I. Sources, Structures and Synthesis, Leiden, 1987, pp. 1-31. 

Idem, "Ethno-classe dominante et populations soumises dans l'empire ache‚me‚nide. Le cas de l'Égypte," in A. Kuhrt and H. Sancisi-Weerdenburg, eds., Achaemenid History III. Method and Theory, Leiden, 1988, pp. 137-74. 

Idem, Darius, les perses et l'empire, Paris, 1992. 

J. M. Cook, "The Rise of the Achaemenids and Establishment of Their Empire," in Camb. Hist. Iran II, pp. 200-91. 

W. D. Davies and L. Finkelstein eds., The Cambridge History of Judaism I, Cambridge, 1984. 

R. Descat, "Notes sur la politique tributaire de Darius I," in P. Briant and C. Herrenschmidt, eds., Le tribut dans l'empire perse, Louvain and Paris, 1989, pp. 77-93. 

G. R. Driver, Aramaic Documents of the Fifth Century B.C., Oxford, 1954. 

A. Klasens, "Cambyses en Égypte," Ex Oriente Lux 10, 1946, pp. 339-49. 

A. Lamaire, "La fin de la premieàre pe‚riode perse en Égypte et la chronologie jude‚enne vers 400 av. J. C.," Transeuphrateàne 9, 1995, pp. 51-61. 

K. Parlasca, "Eine Gruppe römischer Sepulkral-relief aus Ägypten," Forschung und Berichte. Staatliches Museum zu Berlin, Archäo-logische Beiträge 14, 1972, p. 76. 

B. Porten and A. Yardeni, Textbook of Aramaic Documents III, Winona Lake, Ind., 1993. 

G. Posener, La premieàre domination perse en Égypte, Cairo, 1936. 

R. K. Ritner, "Khababash and the Satrap Stela. A Grammatical Rejoinder," Zeitschrift für Ägyptische Sprache 107, 1980, pp. 135-37. 

D. Stronach, "Description and Comment," JA 260/3-4, 1972, pp. 241-46. 

J. Yoyotte, "Les inscriptions hie‚ro-glyphiques. Darius et l'Égypte," JA, 260/3-4, 1972, pp. 253-66.






+ نوشته شده توسط keyvan haddad در Fri 20 Nov 2009 و ساعت 15:52 |

به نام یزدان پاک

+ نوشته شده توسط keyvan haddad در Fri 20 Nov 2009 و ساعت 15:45 |



+ نوشته شده توسط keyvan haddad در Fri 20 Nov 2009 و ساعت 13:6 |

                            به نام خدا

      پس از آنکه مقدمات کودتا توسط دولت انگلیس و عمالش در ایران فراهم شد و سرانجام نیز نیروهای قزاق به فرماندهی رضا خان وارد تهران شدند ،رضا خان به هیگ یکی از افسران انگلیسی گفت :« در حال پیشروی به سوی پایتخت و استقرار حکومتی است که بیش از دلمشغولی به مجلس ،مشروطه و قانون اساسی و موضو عهای  بی ربطی از این قبیل ،قدری،به نظم و ترتیب خانه خود بپردازد»(۱).

     احمد شاه پس از ورود سربازان قزاق نخست وریری را به سید ضیاء واگذار کرد و رضا خان وزیر جنگ...ضیاء از وزیر جنگ خواست افسران انگلیسی را در فرماندهی ارتش باقی گذارد اما رضا خان از قبول این دستور سرپیچی کرد.رضا خان با همدستی شاه و بعضی از دولتمردان محافضه کار توقیف شده،ترتیب برکناری و تبعید سید ضیاء را در ماه مه ۱۹۲۱(اردیبهشت-خرداد۱۳۰۰)فراهم کرد.

   دولت پس از کودتا قاطعانه تصمیم داشت روابط خود را با دو قدرت جدید یعنی ایالات متحده و اتحاد شوروی بهبود بخشد تا بدین ترتیب طریق وابستگی ایران به بریتانیا در سالهای ۱۹۱۸-۱۹۲۱م ۱۲۹۷-۱۳۰۰ش را جبران کرده باشدرضا خان شخصاً به هیچیک از قدرتهای خارجی حتی بریتانیا که زمانی برای به قدرت رساندن او اقدام کرده بود،دلبستگی چندانی نداشت.(۲)انگلستان از دولت سید ضیاء حمایت کرد و یک روز بعد از کودتا ۸۰۰۰۰تومان برای هزینه های ارتش در اختیار او قرار داد.انگلستان کلاً راضی بود که یک دولت مرکزی قوی در ایران روی کار بیاید تا بتواند بعد از بیرون رفتن نیروهای بریتانیا،نظم اجتماعی را برقرار کند اما باریشان هنوز مسلم نشده بود که بتوانند با رضا خان معامله ای بکنند و به همین جهت تا سال ۱۹۲۴م/۱۳۰۳ش از شیخ خزعل ،شیخ خود مختار خوزستان حمایت می کردند.ایالات متحه امریکا به تقویت روابط اقتصادی و سیاسی با ایران ادامه داد و به دنبال کسب امتیاز نفت در صفحات شمالی ایران بود(که بر اثر مخالفتهای روسیه و انگلستان به کسب آن موفق نشد)و دکتر سی میلسپو را در اوت ۱۹۲۱/۱۳۰۰ش به ایران اعزام کردتا در سمت مشاوز مالی انجام وظیفه کند.


               ادامه دارد

+ نوشته شده توسط keyvan haddad در Wed 18 Nov 2009 و ساعت 8:57 |

به نام خدا

 موقعیت سوق الجیشی ایران و اوضاع سیاسی بین المللی بخ ویژه از قرن نوزدهم میلادی،همواره توجه قدرتهای جهانی را به ایران جلب کرده است. رقابت آشکار و نهان این قدرتها، اثرات متعددی بر روند تاریخ ایران به جای گذاشت که هر یک به گونه ای به انحطاط سیاسی،اقتصادی و نظامی کشور منجر گردی. اقدامات سیاسی این قدرتها گاه با موفقیت همراه نبود، از این رو، زیر پوشش اهداف سیاسی،مبارزات اقتصادی آنان شکل می گرفت و زمینه های اقتصادی متعددی را جهت بهره برداری به وجود می آورد. موفقیت یکی از قدرتها ،موقعیت و نفوذ کشور دیگر را دو چندان می کرد و درواقع به نوعی تعادل سیاسی و اقتصادی در میان این دو قدرت رگ آن هم ه خاطر موقعیت جغرافیایی ایران کشور و ملت را در گیر یک جنگ از پیش تعیین نشده می کرد.گسترش این مبارزا سیاسی و اقتصادی، به علت غیر فعال بودن ایران در عرصه دیپلماسی آن روزگار و نبود افارد کاردان و عوامل درونی دیگر همواره به نفع کشورهای سلطه گر پایان می یافت .نفوذ جنگ طلبانه در اوایل حکمت قاجار و سپس نفوذ مسالمت آمیز و آرام آنان راه را برای پیشبرد اهدافشان فراهم می ساخت در این میان آنچه بیش از همه خاطر یک تاریخ نگار را می آزارد آنست که ،هر چند در گیرو دار رقابت روس و یا انگلیس و یا هر دولت دیگری در ایران این دوره عواملی که گاهی به شدتدر مقابل آنان می ایستادند در برهه ای دیگر سکوت اختیار کرده و راه را بر انان هموار می ساختند مردم به عنوان اولین کسانی که در این روابط لطمه می بینند نیز سکوت اختیار کرده و در انتظار راهی از ماورا یند.

+ نوشته شده توسط keyvan haddad در Tue 10 Nov 2009 و ساعت 17:34 |

دنیای باستان

تاریخچه جهان

جهان باستان  

دنیای باستان

تاریخ اسلام

تاریخ باستان

تاریخ ایرانیان (روز)

فراماسونری در ایران

جنگ ایران و عراق

اطلاعاتی در باره چین

در باره پیامبر زرتشت

تاریخچه کشور ایران

ناپلئون بناپارت www.napoleonbonapart.n1

جنگ جهانی دوم

جنگ سرد

فرهنگ و تمدن جهان www.history

سایت موزه های اصلی اروپا

تارخ باستان

+ نوشته شده توسط keyvan haddad در Wed 4 Nov 2009 و ساعت 23:59 |
300از رویا تا واقعیت

به نام خدا

      مدت زمانی است که تفکر غرب در بیان ایده های خود به نوعی کج فهمی فرهنگی رسیده است ٫اندیشه غرب با روند زنوفوبیا به مفهوم غرب ضد شرش سابقه بس طولانی دارد .از دوران باستان از آن هنگام که اولین امپراطوری جهان با تفکر خلاق کورش بزرگبه بنیان اتحاد قلبی جهان از طریق تسامح فرهنگی٫اجتمائی٫سیاسی و......بر اساس نوعی نگاه نوین که مبتنی بر گفتگوی میان همه تمدنها بودو کوروش بزرگ که به قول اندیشمندان بزرگ با نام ذوالقرنین نیز مشهور است٫آنچه جهان باستان و بشر کنونی از طریق منابع  گوناگونی که به آن دسترسی  داریم ٫گواه روشنی است از یک حرکت توسط شخصی که ایده های وی فراتر از زمان و مکان است .  

   این تفکر بزرگ غرب آن زمان را به وحشت انداخت بدین سبب یونانیان که خود میراث خوار اندیشه شرق از طریق انتقال فرهنگ و تمدق مشرق زمین توسط تمدن کرت است با وجود تمامی تلاشهائی که به کار برد کار به جتئی می رسد که به قول مورخ و اندیشمند غرب فرهنگ و تمدن غرب همچون جزیره ایست که دریای شرق کرداگرد آن را فرا گرفته است .این تفکر توسط برخی از به اصطلاح شرق شناسان مورد حمله واقع شد ٫بنابراین این مسئله خود گراه روشنی است که خود غربیان به آن واقف هستند .

    به آن هنگام که داریوش بزرگ به عرصه تاریخ ایران وارد می شود با اصلاحات و اقدامات خود که در کتیبه بغستان در طول سالیان دراز تاریخ پر فرازو نشیب ایران پابر جا باقی مانده و همچون کوروش با ساخت مکانی برای اداره این سرزمین بزرگ بار دیگر خلاقیت و نوع آوری ایرانیان را به جهان آن روز نشان داد٫و آثاربه جا مانده از پارسه گرد (تخت جمشید)گواه روشنی  است بر این مدع٫در عین حال از همین زمان درگیری میان تیران و یونان آن هم به جهت تعرض به سرزمین ایران وشهر سارد شکل دیگری به خود می گیرد.و تارخ نگارانغربی از آن سخن ها رانده اند .

     پس از انکه خشایارشاه به حکومت دست می یابد روند جنگ ایران و یونان شکل تازه ای به خود می گیرد.خشایارشاه برای انتقام گرفتن از خیانت یونان در به آتش زدن سارد با سپاهیان خود عازم یونان می شود ٫از همین زمان منابعی که به روایت این ماجرا پرداخته اند راه گزافه گوئی را انتخاب کرده اند .منابعیازجمله هرودوت٫گزنفون٫کتزیاس وبرخی  منابع جدید با استنادبه اینگونه منابع بدون در نظر گرفتن واقعیت های تاریخی تعداد سربازان ایران را بین یک تا دو ملیون بیان کرده اند. اینک با برسی وضعیت جغرافیائی منطقه این قضیه آشکار شده که این تعداد هرگز واقعیت ندترد و نویسندگانی چون پروفسور گریشمن وریچارد فرای تعداد واقعی سربازان ایران را بین دویست تا سیصد هزار نفر تخمین می زنندو نکته جالب در این است که زبده سواران ایران تعدادشان نمی تواند بیش از پنجاه هزار تن باشد .انتقال تعداد یک ملیون سرباز به روایت فیلم تخیلی ۳۰۰با توجه به امکانات آن زمان میسر نبوده است.در این فیلم حتی کار را به جائی رسانده اند که شکل و شمایل سربازان ایران و پادشاه به گونه ایست که تداعی گر اقوام وحشی در شرق متعالی است .واینکه نیز اینک به اثبات رسیدهکه جنگ واقعی میان ۵۰۰۰یونانی و ۱۸۰۰۰ایرانی بوده است.

   اولین حلقه این روند با فیلم کزائی الکساندر با کارگردانی به سبک آمریکائی نشان داد که دروغ پردازی غرب در ساختار  گرائی سینمائی به حدی است که حتی این فیلم با یک شکست تجاری خاتمه می یابد.سابقه مخالفت غرب با عناصر بنیادین شرق همچنانکه گفتهشدبهدوران باستان می رسد٫اما از زمانی که غرب دوره رنسانس را آغاز کرد و اسستعمار غرب شکل تازه ای به خود گرفت از این دوران با استفاده از غناصر تمدن شرق مبارزه فرهنگی خود را برای به مسخ کشیدن فرهنگ شرق آغاز کردند.

       فرانک میلر در به تصویر کشیدن حوادث و جلب مخاطبان بسیار چیره دست است بنابراین زاک اسنایدر به عنوان کارگردان این فیلم حوادثیرا به تصویر کشیدند که خیالپردازانه ورویائی است و از نظر روانشناسی به مفهوم سرپوش نهادن به یک شکست بزرگ و تسلط ایرانیان بر یونان است .بنابراین با دروغ پردازی و بزرگ نمائی مقاومت خیالی اسپات سعی در فریب دادن مخاطبان خود دارند .

 نکته بعدی که حائز اهمیت است آنست که فرهنگ و تمدن متعالی ایران به گونه ایست که استعمار نوین سعی دارد تفکر جهان را نسبت به ایرتن تغییر داده و زمینه مناسبی را برای دخالت در کشورهائی چون ایران فراهم سازد که این روند در دوران رقابت شوروی سابق وآمریکا سیاستی کهنه وپیش و افتاده را مطرح می سازدکه برای مورخین و سیاستمداران مقوله ای دست سوم به حساب می آید .

   در هر صورت فیلم تخیلی و ناکام ۳۰۰آن اندازه اهمیت ندارد که در این مقوله به آن توجه شود و ارزیابی دقیق در این مورد نیاز نیست زیرا مفاخر فرهنگ و تمدن ایران به حدی است که دشمنان ایران توانا ئیاز بین بردن آن را ندارند.

     آنچه اینک اهمیت دارد توجه نسل جوان به فرهنگ و تمدن عظیم ایران است و انتقال این آثار جزء لاینفک وظیفه هر ایرانی دوستار ایران است .به امید آن روز

                منتظر نظرات شماهستم 

+ نوشته شده توسط keyvan haddad در Wed 4 Nov 2009 و ساعت 23:57 |

به نام خالق زیبائی

in the name ofGod

   zoroastrians fire Tempel YAZD

آتشکده یزد

First time the fire of this tempel  brought to Aqda of Yazd province from Karian Pars andit was kept there for 700years then it was moved to Turkabad of Ardakan andit was kept there for last it was brought to this fire tempel in Yazd and it has been lit since for 60 years .        ( quoted from  signboard of the fire temple)   

نماد دین زرتشتی (فروهر)زرتشت پیامبر دین زرتشتی

آتشکده یزد               بادگیر


 نماد دین زرتشتی (فروهر)




+ نوشته شده توسط keyvan haddad در Wed 4 Nov 2009 و ساعت 23:50 |


A statment of fact relates somthing that the writer to be true.  

life magazine was started by the american publisher Henry Luce in 1936as a weekly magazine that reported national and international events through the eyes of outstanding photographers andreporters

 The Internatiational Herald Tribune is a daily English -language newspaper with a worldwide circulation.With head editonal offices in France the IHT publishes international political,businss and sports news

Why dont we think somthing different more often?There are several main reasons. The first is that we dont need to be creative for most of what we do.for exampel we dont need to be creative when we are driving on the freeway,or riding in an elevator,or waiting in line at a grocery store.Weare creatures of habit when it coms to the businees of living-evrything frpm doing paperwork to tying our shoes to haggling with telephon solicitors


+ نوشته شده توسط keyvan haddad در Wed 4 Nov 2009 و ساعت 23:47 |

به نام دادار پاک

     بحث پیرامون اقتصاد دوره قاجار آنچنان در هم پیچیده و سردرگم است که گمان میکنم نیاز به یک پرداخت جدید دارد زیرا اغلب نویسندگان در این عرصه به قیاس در همان دوره پرداخته و از نکات بسیاری که در سیر روبه زوال اقتصاد ایران اثرات فاحشی داشته است چشم پوشی کرده اند ، که در اینجا مجالی به پرداختن ندارد شاید برخی عوامل در این میان یک مانع بزرگ برای برخی از نویسندگان بوده که در بررسی عوامل سقوط اقتصاد ایران دوره قاجاریه راه ثواب را به حقیقت گویی ترجیح داده اند زیرا به نظرم می رسد یک یا چند عامل به تنهایی نمی تواند سرنوشت اقتصادی یک ملت را به رقم زند.

   در این میان شواهد بسیاری از نویسندگان و اندیشمندان دوره قاجار و اخیر موجود است که زمینه های زوال یک دولت وملت را باید از دوره های پیش جستجو کرد همچنانکه برای دانش پژ و هان خودم این نکته را بارها اشاره کرده ام دوره صفویه یکی از ادوار پر فراز و نشیب در بعد اقتصادی ایران است .شاه عباس آگاهانه و یا نا آگاهانه زمینه را برای ورود تجار انگلیسی و به طور کلی فرنگی در ایران باز کرد و با دادن امکانات و تسهیلاتی چون معاف بودن در ظوابط اداری و تعرفه و غیره به نظرم بذری را در جامعه اقتصادی ایران پی ریخت که در دوره قاجار آن را آن هم به جهت فراهم بودن زمینه و شرایط بسیاری که ایجاد شد به برداشت آن پرداخت .

    آشکار آنکه انقلاب صنعتی و انقلاب کبیر فرانسه نقش بزرگی در رشد و تعالی اروپا داشت ،اما با نگاهی به دولت و مردم  و سایر گرو ه ها در کشوری چون ژاپن پی به این واقعیت می بریم که آنان چه زیرکانه از تعهدات و امتیارات و قنسول و مبلغان مذهبی و مستشاران چه بهره ها نبردند .همان زمان ک هبرخی از اندیشه های نو درایران دوره قاجار در میان مردم به آرامنی منتشر میشد و دستاوردهای نو برای نخستین با راه و روش جدیدی را برای کسانی که در آرزوی تغییر بودند می گشود عوامل پیدا و نهان با ر دیگر زمینه پس روی جامعه را با قید و بند های فراوان بستند.

    آثاری چون سیاحت نامه ابراهیم بیک چه زیبا شرایط نابسامان بد اقتصادی ایران را بازگو می کند در زمانی که بیشا از ۹۰ درصد اقتصاد ایران در اختیار دو قدرت روس و انگلیس قرار داشت و آنان با  صادر کردن کالاهای نامرغوب به تدریج نه تنها اقتصاد سنتی بلکه اقتصاد نو پای صنعتی ما را که توسط مردانی چون عباس میرزا و امیر کبیر پی ریزه شده بود را لگد مال کرده و شیرازه اقتصاد ایران را بر هم ریختند .حاج سیاح که سر انجام آثار شوم توسعه کالاهای غربی از قبیل نفت، قند،شکر،منسوجات،و غیره را در ایران میدیدبا نهایت افسردگی در تجارت یک جانبه  اینگونه می نویسد:«....در اندک زمان صنایع ایران نابود و اهل ایران را پریشان و گرسنه خواهد کرد».

      دوره های تاریخی ایران در دوران باستان گواه روشنی از از تجارت گسترده ایران با غرب ( یونان و روم) و شرق (چین و هند) روابط بازرگانی ایندوره از تاریخ ایران با احترام متقابل همراه بود و زمینه را برای رشد و ترقی اقتصاد فراهم می ساخت استفاده از افراد کارآمد و نخبه در دوران هخامنش در علوم مختلف گواه روشن دیگریست بر اقتصاد پویا .در این میان با گریزی بر اقتصاد حال ایران ،ورود کالاهای نامرغوب و با کیفیت بسار پائین در وارد کردن کفش،لباس،و غیره بازار ایران را و مردم کارآمد ایران را در عرصه تولید بار دیگر به خطر انداخته انبوه کالاهای اینچنینی و نبود فرهنگ استفاده از محصولات ایرانی مرا به یاد خاطرات حاج سیاح و بسیاری از نویسندگان دوران تسلط روس و انگلیس در ایران می اندارد اما اینبا ر با شگرد و در لباسی دیگر .

      امید آنکه سایه های ترس از نابسامانی اقتصادی چون ابراهای تیره از ایران بزرگ مستولی گردد.


+ نوشته شده توسط keyvan haddad در Thu 29 Oct 2009 و ساعت 10:30 |

به نام یزدان پاک


                 احزاب سیاسی در ایران           




«استعمال کلمه حزب (به معنی جمعیت سیاسی) از زمانهای نسبتاًاخیر شروع می شود،یعنی از اوایل قرن بیستم و در واقع این اصطلاح نوین تا حدی معلول گسترش مشروع و طبیعی اصطلاح سنتی آن است که در لغت نامه های قرن نوزده آمده و بیشتر آنان مفهوم گروه،مردم،جمعیت،راهبران،و پیشوایان آمده». 1

با تامور در کتاب جامعه سیاسی خود می نویسد:«زمینه های برجسته جامعه شناسی سیاسی در اولین دوره شکل گیری آن در نیمه اول قرن نوزدهم پی آمدهای اجتماعی ظهور دموکراسی به عنوان شکلی از حکومت و اهمیت سیاسی تکامل طبقات بر اساس سرمایه داری صنعتی بود2....در عین حال ،در تحلیل عمل سیاسی –یعنی مبارزه برای قدرت –لازم است اساساًبه فعالیت های گروهای اجتماعی نگاه کنیم و نه به اعمال افراد.هر چند ممکن است گاهی لازم باشدکه نفوذ افراد به خصوص را در بررسی وضعیت های خاص حساب کنیم . گام نخستین در این تحلیل تشخیص شیوه های گوناگون گروه های اجتماعی در پرداختن به سیاست ،و ماهیت این گره هاست .آشکار است که این گو ناگونی بسیار است و از اعتراض های پراکنده ،اغتشاش و شورش و کودتا تا فعالیتهای به هم پیوسته تر احزاب سیاسی سازمان یافته3»می تواند باشد.

در این جا این سوال مطرح می شود که آیا احزاب در ایران از دورانی که تشکل سیاسی پا می گیرند از نوع احزاب سازمان یافته اند یا آنکه تحت تاثیر عوامل دا خلی و یا خارجی با تفکرات و اندیشه های نو که از زمان صفویه با  تعامل  و تقابل غرب در ایران به خصوص در دوران قاجار از زمان عباس میرزا شکل گرفت سازمان یافته اند؟از یک دیدگاه میتوان گفت،گوناگونی نظامهای حزبی در دموکراسی های غربی،برآیند تاثیرات اجتمتعی و فرهنگی و تاریخی و نیز خود نظامهای انتخاباتی است.و جنبشهای اجتماعی و احزاب جدید ممکن است در داخل نظام اجتماعی پدیدار شود(کمونیسم و فاشیسم)که اعتدالیون و عامیون می تواند از اولین شکل سازمان یافته احزاب در ایران باشند.گروهای فشار یا افسران نظامی،سیاسی شده را نیز می توان در این مقوله جستجو کرد.اما به گمان من بیشتر این پدیده های سیاسی اجتماعی می تواند در دو مقوله وسیع که از آنها به عنوان جنبشهای اجتماعی و فرماسیونهای سیاسی سازمان یافته یاد کرد ،جای می گیرد. 

«بایداین نکته را در نظر داشت که از ویژه گیهای احزاب انقلابی در مقابل احزاب اصلاح طلب علاوه بر ایجاد نظم اجتماعی کاملاًجدید،تعهد نسبت به دگرگونیهای اجتماعی سریع و خشن را نیز در بر می گیرد.هر چند شاید بنیادی نباشند،احزاب اصلاح طلب طرفدار بهسازی با تغییرات اجتناب ناپذیر(اگر محافظه کار تر باشد)و یا ایجاد تغییرات مطلوب (چنانچه تندرو تر باشد)در داخل نظم اجتماعی و سیاسی موجود که وسیعاًپذیرفته شده است می باشد.در حالی که همانطوری که گفته شد گروه دوم (انقلابی)در پی ایجاد نظم جدیدی است به این مفهوم که تمام احزاب سوسیالیستی انقلابی هستند زیرا هدف آنها جایگزین کردن شکل سرمایه داری جامعه با شکل سوسیالیستی است»و در عین حال دگرگونی سیاسی سیاست جهانی در این روند قرار گرفت که با انجام تبلیغات گسترده به مقابل اندیشه های کمونیستی و سوسیالیستی پرداخت و زیرا انجام تحولات به شیوه کاپیتالیستی خود نمونه آشکار تغییر هویت سرمایه داری نوین می باشد که بسیاری از ملت ها در پی به دست اوردن  آن بودند زیرا احزاب سوسیالیستی در کشوری چون فرانسه بطور کلی با تفکر سوسیالیتی در شوروی سابق متفاوت است ،و نشانه بارز آن درگیری سیاسی چین با شوروی در نوع پرداخت  این اندیشه در جهان بود.«و احزاب ناسیونالیستی نیز که در پی سرنگونی حکومت استعماری هستند4»

البته این نکته شایان ذکر است که تحولات ناسیونالیستی در خاور میانه منبعث از ایجاد تغییر بنیادین و تشکیل جغرافیای سیاسی و مرزهای  جدید است ،از زمانی که وجود دولت عثمانی

  در منطقه به عنوان یک زنگ خطر برای دولتهای بزرگ اروپایی شد آنان در پی ویران کردن این امپراطوری به هر صورت ممکن بودند تا با انجام این تغییر در تحولات سیاسی آینده این منقطه پر تنش جای پای سیاسی خود را استوار ساخته و از حضور سایر دولتها در منطقه جلوگیری کنند و سرانجام تبدیل امپراطوری به مرد بیمار اروپا و شگردهای ناسیونلیستی افراطی پان ترکیسم مقدمات جدائی از امپراطوری که رو به ویرانی می رفت را فراهم ساخت.


                                      نگاهی به احزاب قبل از مشروطه


«معمولاًدر تحقیقاتی که انجام شده احزاب و گروه های سیاسی را بعد از انقلاب مشروطه به خصوص از مجلس دوره دوم (1327ه.ق1288خورشیدی)(در میان جشن و سرور مردم تهران،که مستشارالدوله رئیس مجلس شد و تقدیر از مجاهدان انقلاب و سخنرانی تقی زاده و وثوق الدوله در تمجید از شهدا و مجاهدان که در مجلس تصویب شد)مطالعه و بررسی کرده اند در جریان انقلاب مشروطیت احزابی مشخص و معین نظیر کشورهای غرب با تشکیلات رسمی و مرامنامه [احتما لاً] وجود نداشت.5 »اما هر ملتی در طول تاریخ به واکنش اجتماعی نسبت به حوادث داخلی و خارجی می پردازد وجود میادین و قهوه خانه ها در هر کوی و برزن وپس از شروع و کسترش شهر سازی در ایران روشنفکران روحانیون  جوانان شیفته و جویای نام به تدریج زمینه های آشنائی مردم را با سخنان پر شور خود از انقلاب کبیر فرانسه و تحولات جهانی فراهم ساختند بنابر این باید پذیرفت که قبل از مشروطه انجمن ها و احزاب و گروه هایی شرکت داشتند تا به هر شکل ممکن زمینه را برای تحول سیاسی و اجتماعی در ایران فراهم سازند و شاید این افراد و گروه ها از بطن جامعه ای بودند که همواره در طول تاریخ به تبادل اندیشه و به انتقال دستاوردهای غرب و شرق در جامعه پر افت و خیز ایران و سنتی ایران پرداختند اصلی که مبانی حکومتی ایران و رابطه میان افراد جامعه و حاکمیت را پی ریخته و شالوده های روابط  ایران با سایر دولتها را فراهم ساختند.در عین حال وجود«انجمن های مخفی که خواستار اصلاح امور حکومتی و دولتی و جلوگیری از گسترش نفوذ بیگانگان بودند اهداف زیادی از جمله  استقرار امنیت را در نظر داشتند.6 »

نهضت های فکری ایرانی چون مزدک و مانی و در دوره ی تسلط اعراب نهضت های بابک ،مزدک و افشین نشانگر اوج فرهنگ متعالی ایرانیان و در عین حال عدم پذیرش حاکمیت سلطه را دارد هر چند که نهضت های فکری ایران بعد از اسلام رنگ و بوی فرهنگ اسلامی را با خود دارد  واین ایدولوپی خود موتور محرکه ای قدرتمند را فراهخم می سازد اما این ایرانیان هستند که همچون دور ه های پیشین از قدرت فائقهء خود در پیوند دادن عناصر ناسیونالیستی ایرانی با اسلامی بهره جسته و سلطه بیگانه را غیر ممکن ساختند

                                       گرد آوری و تالیف کیوان حداد عراقی


+ نوشته شده توسط keyvan haddad در Mon 26 Oct 2009 و ساعت 11:30 |

Powered By